In feite ben ik daar om een beetje aan te rommelen, een beetje te vissen en me gewoon te amuseren.

Neil Patterson (Chalkstream Chronicle).


***

                               


***

Kyllburg, 1-5 september 2004

Met spanning bekijken Frans en ik dagelijks de website van wetter.com. Als het tegen eind augustus gaat lopen worden de weersverwachtingen snel slechter en uiteindelijk besluiten we om de trip een week uit te stellen. Vier dagen in de stromende regen lijkt ons geen goed plan. Bruine en onbevisbare rivieren zijn dat zo mogelijk nog minder.
Het blijkt een erg verstandig besluit te zijn geweest, getuige de gemelde waterstand van de Kyll op 27 augustus. Bar hoog is het. Na een week zijn de weersverwachtingen gunstig en hoewel de waterstand nog wel iets aan de hoge kant is, besluiten we om te gaan. Het uitzicht op vier dagen mooi nazomerweer staat ons wel aan.
Woensdagmiddag 1 september tegen zessen vertrekken we dan eindelijk en met enige staartjes file bereiken we om half negen het AC restaurant de Roevenpeel in Nederweert, waar we even rusten en een kop koffie nemen.
Het Shell tankstation bij Barchon in België kan ons helaas niet van een adapter voorzien om LPG te tanken en daarom moeten we een extra stuk heen en weer rijden om dat bij het tankstation aan de overzijde van de E40 te doen. Met een kwartiertje vertraging rijden we dan toch weer richting Eifel, met een opgetopte tank. Rond half twaalf rijden we de camping op en binnen een half uurtje staat de tent overeind. Na een biertje gaan we slapen, het is tenslotte morgen weer vroeg dag. Om acht uur staan we op, de zon schijnt. Het peil van de Kyll staat nog aardig hoog, is aan een bepaalde kei in de rivier te zien.
Camping Kyllburg Terwijl ik voor de tent sta te kijken komt de eerste ijsvogel van vandaag langs scheren. Na een douche en een beroemd Frans' ontbijt met koffie verkeerd gaan we op weg. Na het inslaan van enig voedsel en een paar weizenbieren voor de avond halen we de vergunningen en gaan gauw naar het water.
Na een minuut of wat met de droge vlieg te hebben gewapperd en daarmee de eerste forel te hebben verleid, ruil ik de droge vlieg toch om voor een nymf. Uit een kuiltje vang ik er meteen een paar achter elkaar. Geen grote vis, maar prachtig van kleur met helder rode stippels en een plezier om te vangen. Ook nu bewijst de Tiemco 103BL weerhaakloze haak zich weer. Meestal hoef je de forel niet eens aan te raken om hem vrij te laten. Even het haakje pakken, een draaiende beweging en de vis is los.
Bij het weitje zie ik een ijsvogel en wat later ook een waterspreeuw. Iedere keer opnieuw een leuk gezicht. De forellen blijken er zin in te hebben en regelmatig pakt er eentje de nymf. Wanneer Frans en ik elkaar om een uur of drie bij de auto treffen, blijken we allebei leuk te hebben gevangen. Inmiddels hebben we best trek gekregen en bereiden bij de vijver een lekker maal met linzensoep en brood. Daarna een kwartiertje languit in het gras. We vissen verder en terwijl Frans verder gaat bij de molenpool, loop ik naar het stuk in het enge bos. Het is daar een wilderig stuk beek, vol met grote keien en enkele bomen die links en rechts over het water zijn gevallen. Op een omgevallen boom staand, laat ik voorzichtig mijn nymf in een diepe kuil zakken. Meteen komt er een forel naar boven die mijn bait indicator grijpt. Mis dus. Rood gestippelde
Bij de visserij grens vang ik er nog een paar bij en loop dan terug, het is al tegen zevenen. Frans heeft ook zijn score wat omhoog gebracht en is dik tevreden. Wanneer we na het eten 's avonds bij de tent zitten, genieten we van twee soorten weizenbier, Kloster en Oettinger. Oettinger is een oude bekende, maar het Kloster is nieuw voor ons. Het blijkt een prima keus te zijn, die houden we erin. Op tijd gaan we slapen, morgen weer op tijd op. Terwijl we wegzinken in diepe slaap, laten enkele uilen hun roep horen vanuit het tegenover de rivier gelegen bos.

Vrijdag 3 september

Het is eigenlijk routine, 's morgens op, douchen, en dan het voortreffelijke ontbijt van Frans: Ham and eggs met eieren. Tomaten zitten er ook nog bij. Dit wordt vergezeld van een pittige bak koffie verkeerd, en dat kunnen we er weer een poosje tegen. Onderweg zien we drie reeën in het veld. Dat is een goed begin. Wanneer we bij het huis van de burgemeester aankomen, blijkt hij niet thuis te zijn. Gelukkig zijn de oudere mensen er wel, en we krijgen toestemming om maar vast te gaan vissen en de vergunning later op de middag te halen. Best wel aardig eigenlijk.
We lopen naar het meest stroomafwaartse deel, daar zijn we nog niet eerder geweest. Aan de sporen in het lange gras te zien, zijn er gisteren twee vissers langs gelopen.
Het blijkt weer eens een "lightly keepered" cq "romantisch überwachsen" stukje water te zijn. Maar op een klein snel stuk water vang ik toch binnen een kwartiertje mijn eerste forel. Hetgeen mij zeer verheugd. Het water blijkt trouwens nog steeds niet helemaal helder te zijn, er is een grijsblauwe waas in te zien. Maar het is prima te bevissen gelukkig. Ook hier laten ijsvogels en waterspreeuwen zich zien. Wanneer we elkaar bij de auto ontmoeten voor de lunch, hebben we allebei een stuk of zes visjes gevangen. Niet zo veel als gisteren, maar we amuseren ons evenwel bijzonder goed. Ook vandaag voor de lunch een lekkere bak soep met linzen. Na het eten gaan we verder en we zetten de auto in de schaduw bij de visserijgrens. We lopen een eind stroomafwaarts en ik neem het bovenste stuk, terwijl Frans verder loopt riching weitje en daar zijn geluk op het wilde stuk gaat beproeven. Het stuk beek dat ik heb getroffen heb ik nog niet eerder bevist, en ik vind het het mooiste stuk van het geheel. Je kan er zowaar op hele stukken redelijk werpen. Hoewel het water hier soms erg smal is, is het diep genoeg. Verbazend dat je dat soms pas in de gaten hebt als je er met je lieslaarzen doorheen dendert. Aan de stroming is het lang niet altijd meteen te zien.
Ik weet er nog zes bij te vangen. Als ik Frans weer tref, heeft hij volgens hem een "touristische wandeling door de beek" gemaakt. Maar hij heeft even goed uit 1 der pools nog een forel weten te vangen. Het stuk is over grote delen onbevisbaar, zo blijkt. Heel veel over het water liggende bomen en opgestuwd drijfvuil. Op slechts weinig plekken is genoeg ruimte om zelfs een rolworpje te maken. Gade geslagen door een stier in de wei, vis ik de laatste tientallen meters af. De sinjeur heeft gelukkig meer aandacht voor de hem omringende dames. Het is wel een mooi dier, vind ik. Na het eten genieten we bij de tent deze avond van een fles Kloster, Oettinger en Schöfferhofer.

Om even over acht zijn we al op. Het is prachtig weer. Na de dagelijkse routine van ontbijt, afwas en victualie inslaan, rijden we naar Waxweiler om een vergunning te halen voor de Prüm. De plek waar we de auto normaal neerzetten is nu door hoog gras begroeid, hooiland dus. Daarom parkeren we iets verderop. Het peil is wat hoog, maar het water is wel helder en de rivier is goed bevisbaar. Frans en ik besluiten om eens een wat andere routine te volgen, en dit keer sla ik rechts af. Op een breed stuk vang ik al gauw de eerste meun. Onder de bomen, in de schaduw, volgen er al spoedig meer. Geen grote, maar wel leuk om te vangen. Het is een prettig stuk water, goed te bewaden en dit keer geen kruip-door-sluip-door vissen, maar gewoon overal genoeg ruimte om te gooien. Ook wel weer eens lekker. Even later vang ik een kleine sneep. Leuk dat die hier nog zitten, je vangt ze lang niet overal meer. Ook komt er af en toe een gestippelde alver binnen en een enkele keer vergrijpt een elrits zich aan de nymf. Het is gewoon prettig vissen. Als we tussen de middag een plekje in de schaduw zoeken om de lunch te bereiden hebben we allebei een stel meunen gevangen. Maar geen enkele forel.
Avond over de Prüm Na de lunch vissen we verder. Wanneer ik bij tweestromenland aankom is goed te zien hoe hoog het water is. Ik moet zelfs een stuk terug waden en dan langs de kant verder omdat het hoger staat dan mijn lieslaarzen aan kunnen. Aan het eind van de middag blijkt dat we allebei leuk meun hebben gevangen, maar dat er de hele dag geen forel binnen is gekomen. De jägerschnitzel in hotel Am Schwimmbad smaakt weer als vanouds. Aan tafel hebben we een prima uitzicht over het dal en de boeren- en huiszwaluwen komen op ooghoogte langs vliegen. Na het eten gaan we naar het stuk dat we meestal aan het eind van de dag bevissen en daar kan ik nog drie visjes bij vangen. Frans blijkt het beter gedaan te hebben vanavond, hij heeft er een stuk of twaalf. Als je forellen wilt vangen kun je beter een straatje verderop naar de Kyll gaan, maar als je meun ook leuk vindt, is de Prüm niet onaardig.

Ook deze avond is het genieten van een goed bier bij de tent. We hebben dezelfde selectie als gisterenavond en Frans stelt nog een fles Franziskaner (dunkel) ter beschikking. De uilen laten zich niet onbetuigd, ze zijn regelmatig te horen.
Zondagmorgen ruimen we op ons gemak alles op en laten de tent wat drogen in de zon. Om kwart over elf vertrekken we en komen zonder problemen om een uur of vijf in Den Helder aan. Jammer dat we weer zolang moeten wachten tot de volgende trip.

***